Thoughts and opinions on Greece's economy, society, politics, foreign trade

Posts tagged ‘επιχειρηματικότητα’

Επιχειρηματικότητα και οικονομική ανάπτυξη

 

Προχθές άκουσα στο ραδιόφωνο για τον θεσμό Hellenic Entrepreneurship Award (HEA) που ίδρυσε και χρηματοδοτεί ο διεθνής όμιλος LIBRA Group που ανήκει σε Έλληνες (οικογένεια Λογοθέτη). Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πλούσιο πρόγραμμα  κοινωνικής ευθύνης του ομίλου LIBRA (βλ. http://www.libra.com/media/532611/libra_csr_brochure_en_201602.pdf).

Ο θεσμός ΗΕΑ έχει σαν σκοπό την προώθηση της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα. Από το 2012 που ιδρύθηκε έχουν βραβευθεί ήδη αρκετές νεοφυείς (start ups) επιχειρήσεις.  Το συνολικό ποσό που θα δοθεί εφέτος  ως άτοκα δάνεια στους νικητές ανέρχεται σε 1.250.000 Ευρώ (βλ. http://www.libra.com/media/524747/2015.12.07.lib_-_hea_2016_opens_for_entries.pdf ).  Εκτός από την οικονομική βοήθεια, ο όμιλος προσφέρει και την συμβουλευτική στήριξη των νικητών, εντελώς αδέσμευτα.

Πρόκειται σίγουρα για αξιέπαινη προσπάθεια. Δεν φτάνει βέβαια για να  φτιάξει μόνη αυτή την ελληνική οικονομία, δείχνει όμως τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια σωστή και αποτελεσματική οικονομία που θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και εισόδημα για όλους και θα επαναφέρει το χαμόγελο στα χείλη μας.

Ο δρόμος αυτός δεν είναι άλλος από την προώθηση του επιχειρηματικού πνεύματος και την ανάδειξη σωστών επιχειρηματιών, δηλαδή συμπολιτών μας που μπορούν να πάρουν ρίσκα και έχουν το ταλέντο και τις δεξιότητες  να τολμήσουν και να δημιουργήσουν, στα πλαίσια βέβαια μιας ανταγωνιστικής οικονομίας, όπως είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό η παγκοσμιοποιημένη διεθνής οικονομία, αλλά όχι εν πολλοίς η κρατικοδίαιτη ελληνική οικονομία.

Το εξωστρεφές παραγωγικό μοντέλο που έχει ανάγκη η Ελλάδα σήμερα, μετά την κατάρρευση του γεμάτου στρεβλώσεις και στηριζόμενου στις  πελατειακές σχέσεις και την διαφθορά, κρατικοδίαιτου και  κρατικίστικου μέχρι τώρα συστήματος, δεν θα ευδοκιμήσει αν δεν στηριχθεί σε σωστούς επιχειρηματίες,  με σύγχρονες αντιλήψεις για τον οικονομικό και κοινωνικό ρόλο των επιχειρήσεων.

Η επιχείρηση είναι το κύτταρο, μέσα στο οποίο μπορεί να παραχθεί πλούτος και αυτό άσχετα από το οικονομικοκοινωνικό σύστημα. Στο πλαίσιο της επιχείρησης πραγματοποιείται ο συνδυασμός των παραγωγικών συντελεστών για την παραγωγή προϊόντων ή υπηρεσιών, τα οποία αποτιμούνται στην αγορά και δημιουργούν προστιθέμενη αξία ή άλλως εισόδημα.

Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ανέδειξε την ανωτερότητα του συστήματος της ελεύθερης ανταγωνιστικής αγοράς, το οποίο στηρίζεται στην ελεύθερη απόφαση  των αγορών, δηλαδή των καταναλωτών/χρηστών ως προς το ποιες ανάγκες και/ή επιθυμίες επιλέγουν να ικανοποιήσουν, αποφασίζοντας  έτσι αυτοί για την χρήση των παραγωγικών συντελεστών και όχι κάποιος γραφειοκράτης μέσα σε ένα κυβερνητικό ή ακόμα χειρότερα, ένα κομματικό γραφείο.

Στο σύστημα της ελεύθερης ανταγωνιστικής αγοράς είναι δουλειά του επιχειρηματία να διαγνώσει τις υπάρχουσες, όσο και τις λανθάνουσες ανάγκες και επιθυμίες των καταναλωτών/χρηστών και να συνδυάσει τις  παραγωγικές του δυνάμεις κατά τρόπο που να ικανοποιήσει, τις ανάγκες/επιθυμίες αυτές, καλύτερα από τους ανταγωνιστές του. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι αυτή είναι η πεμπτουσία του μάρκετινγκ.

Η κοινωνία, πέρα από την δημιουργία φιλικού για την επιχειρηματικότητα περιβάλλοντος, πρέπει να έχει κατανόηση και να παραχωρεί κίνητρα, δηλαδή να ανταμείβει ανάλογα τον επιχειρηματία, μέσα από ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα. Γιατί, όπως προελέχθη, αυτός είναι που παίρνει ρίσκα, τολμά και έχει και τις δεξιότητες να δημιουργεί πλούτο, δηλαδή απασχόληση και εισόδημα για όλους εκείνους που δεν μπορούν ή επιλέγουν να μην το κάνουν.

Εν κατακλείδι, η χώρα μας έχει απόλυτη ανάγκη από σωστούς, σύγχρονους επιχειρηματίες, απαλλαγμένους από τις στρεβλώσεις και τις κακές συνήθειες του παρελθόντος και θα πρέπει να είναι πρόθυμη να τους ανταμείψει όσο τους αξίζει, γιατί έτσι θα βοηθηθεί η ίδια και οι πολίτες της.

Τέλος, καλώ όλους τους φίλους αναγνώστες να σχολιάσουν ή να εκφράσουν την άποψή τους για το συγκεκριμένο θέμα, στα πλαίσια ενός εποικοδομητικού διαλόγου.

Γιάννης Παπαδημητρίου

10-2-2016

Διεθνείς ανακατατάξεις και ελληνική οικονομία

Σήμερα, όλες οι χώρες έχουν ανάγκη το διεθνές εμπόριο για να ευημερήσουν. Καμιά χώρα δεν μπορεί να είναι αυτάρκης. Ιδιαίτερα οι μικρότερες, όπως η Ελλάδα. Η Ελλάδα, για να ευημερήσει είναι «καταδικασμένη» να έχει ανοιχτά τα σύνορά της στο διεθνές εμπόριο. Πρέπει να μπορούμε να εισάγουμε όλα τα αγαθά και υπηρεσίες που χρειαζόμαστε, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα πληρώνουμε με την εξαγωγή δικών μας προϊόντων και υπηρεσιών, με δική μας δηλαδή προστιθέμενη αξία, με δικό μας εισόδημα και όχι με δανεικά.

Η δόμηση μιας αποτελεσματικής και ανταγωνιστικής διεθνώς οικονομίας είναι αναγκαία σήμερα περισσότερο από ποτέ, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα μεγάλα προβλήματα που μας κατατρύχουν αυτή την εποχή, αλλά και για να εξασφαλίσουμε ακόμα και αυτή την επιβίωσή μας σαν έθνος.

Είναι γενικά παραδεκτό από κάθε νηφάλιο και αντικειμενικό παρατηρητή ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα ανάγονται σε δικά μας λάθη και παραλείψεις. Ένα τραγικό λάθος μας ήταν π.χ. ότι, παρά τις προειδοποιήσεις των αρμόδιων εθνικών και διεθνών οργανισμών, δεν διαγνώσαμε ή αγνοήσαμε παντελώς τις ανακατατάξεις στην διεθνή οικονομία τα τελευταία χρόνια και πάντως, δεν κάναμε καμιά προσπάθεια να προσαρμοσθούμε.

Άλλες χώρες, όπως η Σουηδία και η Γερμανία, προσπάθησαν και προσαρμόσθηκαν. Τα προγράμματα Hartz, ιδιαίτερα το Hartz IV, ενσωμάτωσαν τις προσπάθειες της Γερμανίας να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομίας. Με τα μέτρα που έλαβε η Γερμανία πριν από 10-15 χρόνια κατόρθωσε να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της, γεγονός που είχε αντίκτυπο έναντι και των χωρών του ευρωπαϊκού νότου. Ακούγεται από χείλη ειδικών ότι το πλεονέκτημα που απέκτησε η Γερμανία με την διαδικασία αυτή, π.χ. έναντι της Ελλάδας, ανήλθε στις 30 περίπου μονάδες ανταγωνιστικότητας (στο μεταξύ έχει μειωθεί κάπως).

Ποιες είναι όμως οι διεθνείς ανακατατάξεις, για τις οποίες μιλάμε; Η παραπέρα απελευθέρωση των διεθνών εμπορικών ανταλλαγών στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία χρόνια , είχε σαν αποτέλεσμα μια τεράστιας έκτασης μεταφορά πόρων από τις αναπτυγμένες δυτικές οικονομίες προς τις νέες, αναδυόμενες οικονομίες, ήτοι Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία, Τουρκία κ.ά. Οι χώρες αυτές παρουσίαζαν για αρκετό χρονικό διάστημα – στο μεταξύ έχει αμβλυνθεί κάπως – μεγάλο δυναμισμό και αναπτύσσονταν με ασύγκριτα υψηλότερους ρυθμούς σε σχέση με τις προηγμένες οικονομίες της Δύσης, αποσπώντας πόρους από αυτές δια μέσου του διεθνούς εμπορίου, επειδή ήταν και συνεχίζουν βέβαια να είναι πιο ανταγωνιστικές, αν και πλέον σε χαμηλότερα επίπεδα, κυρίως λόγω της φθηνής εργασίας που διαθέτουν. Αν δε λάβει κανείς υπόψη του τα τεράστια αποθέματα φθηνού εργατικού δυναμικού που υπάρχουν ακόμη σ’αυτές τις χώρες, πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτή η διαδικασία θα κρατήσει μάλλον για πολύ.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Ελλάδα έπρεπε να είχε εκσυγχρονίσει και ενισχύσει την οικονομία της, όχι μόνο για να θωρακισθεί έναντι του κινδύνου του ανταγωνισμού των αναδυόμενων αγορών, αλλά και για να αποκτήσει μια άξια λόγου, σύγχρονη παραγωγική μηχανή, σε σημείο που να μπορεί να προσφέρει στην διεθνή αγορά ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες. Δυστυχώς, δεν έγινε αυτό τον καιρό που έπρεπε. Πρέπει όμως να γίνει τώρα, έστω με καθυστέρηση.

Είναι δύσκολο εγχείρημα, όχι όμως ακατόρθωτο. Προσωπικά, πιστεύω ότι τα μνημόνια, με τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπαν, επιδίωκαν από την αρχή την δημιουργία των προϋποθέσεων για τον εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Εμείς, όμως, δεν είδαμε το πράγμα ποτέ έτσι.  Αντίθετα, το ακατανίκητο πολιτικό κόστος, μας εξωθούσε να κάνουμε το παν για να μην εφαρμόζουμε τα μνημόνια. Συνέπεια αυτής της τακτικής είναι το τελευταίο που είναι το βαρύτερο από όλα τα προηγούμενα. Η κυβέρνηση, αν και με βαριά καρδιά, υποσχέθηκε ότι θα το εφαρμόσει. Όπως πληροφορηθήκαμε πρόσφατα, μόλις προλάβαμε την πτώχευση, με την βοήθεια των Γάλλων, των Ιταλών και των Κυπρίων, αφού όλοι οι υπόλοιποι της Ευρωζώνης είχαν πεισθεί από τον κ. Σόϊμπλε να μας πετάξουν έξω από το Ευρώ.

Προσωπικά, είμαι αισιόδοξος. Πρέπει όμως να το πάρουμε απόφαση. Το χάπι είναι πικρό, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή, όπως παραδέχτηκε και ο κ. Τσίπρας, τελευταία. Όσο ταχύτερα υλοποιήσουμε τα προβλεπόμενα μέτρα, τόσο γρηγορότερα θα βγούμε από την κρίση.

Η επιτυχία συνδέεται άμεσα με την δημιουργία του πλαισίου για την ανάπτυξη και στήριξη υγιούς επιχειρηματικότητας. Ημεδαπής ή αλλοδαπής προέλευσης.  Κατά την γνώμη μου, οι άμεσες επενδύσεις από το εξωτερικό είναι πιο σημαντικές για πολλούς λόγους. Γιατί θα φέρουν ρευστότητα στην χώρα, αγαθό σε μεγάλη ανεπάρκεια αυτή την στιγμή, αλλά και γιατί θα εισαγάγουν προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία που επίσης χρειζόμαστε πολύ. Παράλληλα, πρέπει να προωθηθούν και οι νέοι Έλληνες επιχειρηματίες, όπως και οι νεοφυείς επιχειρήσεις.

Με την δημιουργία υγιών επιχειρήσεων θα έλθει και η αλλαγή. Το νέο, εξωστρεφές παραγωγικό μοντέλο, που θα φέρει θέσεις εργασίας, εισόδημα για περισσότερους εργαζόμενους, αλλά και έσοδα για το κράτος, ώστε  να ανταποκριθεί στις πραγματικές του αρμοδιότητες. Η οικονομία μας χρειάζεται επιχειρηματίες που βλέπουν μακριά και τολμούν να πάρουν ρίσκα, όπως οι 10 που ξεχώρισαν το 2015, σύμφωνα με την “Ημερησία” της 26/12/15  (βλ. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26519&subid=2&pubid=113877792).

Η επιχείρηση είναι ο πυρήνας, η μονάδα μέσα στην οποία παράγεται πλούτος. Για να λειτουργήσει όμως αποτελεσματικά, πρέπει να απαλλάξουμε την οικονομία από τον παρασιτισμό και την διαπλοκή και να προωθήσουμε πάση θυσία την ανάπτυξη ενός σωστού και δίκαιου νομικού πλαισίου για τις επιχειρήσεις, χωρίς παραθυράκια και ευνοϊκές ρυθμίσεις για κανένα.

Ο υγιής ανταγωνισμός θα πρέπει να είναι το κόσκινο για την ανάδειξη των ικανότερων επιχειρηματιών και επιχειρήσεων στην αγορά. Όσο κι’ αν ψάξουμε δεν υπάρχει καλύτερη διαδικασία. Προ παντός δεν είναι λύση οι διαρκείς, άστοχες και μεροληπτικές παρεμβάσεις της διοίκησης και του πολιτικού συστήματος, που έχουν διαμορφώσει το καθεστώς που έχουμε γνωρίσει μέχρι τώρα, που ούτε στα καπιταλιστικά, ούτε στα σοσιαλιστικά, ούτε σε κάποιο άλλο σύστημα μπορούμε να το κατατάξουμε. Πρόκειται μάλλον για ένα μεσοβέζικο πράγμα, ένα σύστημα άκρατου κρατικού παρεμβατισμού που ευνοεί την διαπλοκή και τους εκάστοτε κρατούντες, μαζί με τους δικούς τους, τους ημέτερους, όπως λέμε «τα δικά μας παιδιά», πράσινα, γαλάζια, κόκκινα, ρόζ, δεν έχει σημασία.

Γιάννης Παπαδημητρίου

 

Tag Cloud

%d bloggers like this: