Thoughts and opinions on Greece's economy, society, politics, foreign trade

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ΕΞΑΓΩΓΈΣ – ΓΙΑΤΊ?

Οφέλη για την επιχείρηση

Το ερώτημα της δραστηριοποίησης στις εξαγωγές πρέπει να διερευνηθεί τόσο από την οπτική γωνιά της επιχείρησης όσο και από εκείνη του κράτους και ευρύτερα της κοινωνίας από την οποία αυτό απαρτίζεται.

Ας αρχίσουμε με την επιχείρηση.

Γιατί μια επιχείρηση θα έχει συμφέρον να ασχοληθεί με τις εξαγωγές;

Υπάρχει μια σειρά από λόγους, για τους οποίους μια επιχείρηση θα θελήσει να αναπτύξει εξαγωγική δραστηριότητα.

Τέτοιοι λόγοι είναι:

  • Η διεύρυνση της βάσης πελατών, από την οποία κατά πάσα πιθανότητα θα προκύψει μεγαλύτερος κύκλος εργασιών, δηλαδή περισσότερες πωλήσεις και ενδεχόμενα και μεγαλύτερα κέρδη. Τα μεγαλύτερα κέρδη θα φέρουν πρόσθετες επενδύσεις και αυτές πάλι πρόσθετα κέρδη, τα οποία θα οδηγήσουν και πάλι σε νέες επενδύσεις κ.ο.κ., με τελικό αποτέλεσμα την μεγέθυνση της επιχείρησης και την αύξηση των κερδών.
  • Με τις εξαγωγές μπορεί να δοθεί διέξοδος στο μικρό μέγεθος της μητρικής αγοράς. Ένα επιχείρημα υπέρ της δραστηριοποίησης στις εξαγωγές ιδιαίτερα σημαντικό για την Ελλάδα, αφού η αγορά της θεωρείται σχετικά μικρή για πολλές κατηγορίες προϊόντων.
  • Μικρές χώρες όπως η Ελλάδα μπορούν να πετύχουν και να διατηρήσουν υψηλά επίπεδα ανάπτυξης και κατ’επέκταση και υψηλό βιοτικό επίπεδο μόνο με εξωστρέφεια.
  • Η αύξηση της αποτελεσματικότητας και η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της επιχείρησης μέσα από την πίεση του ανταγωνισμού στις διεθνείς αγορές. Η επιχείρηση προκειμένου να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον κατά κανόνα σκληρό ανταγωνισμό στις ξένες αγορές πρέπει να αναμένεται ότι θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια για βελτιώσεις σε όλα τα επίπεδα δράσης της. Αυτός είναι ίσως και ο κυριότερος λόγος που πετυχημένες στις ξένες αγορές επιχειρήσεις είναι πιο αποτελεσματικές και στην μητρική αγορά.
  • Η καλύτερη εκμετάλλευση του παραγωγικού δυναμικού και η μείωση του κόστους κατά μονάδα προϊόντος και έτσι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της επιχείρησης.
  • Η επίτευξη οικονομιών κλίμακας που σημαίνει μείωση του κόστους κατά μονάδα προϊόντος με όλα τα οφέλη που συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη.

Άλλα πλεονεκτήματα από την εξαγωγική δραστηριότητα μιας επιχείρησης μπορεί να είναι:

  • Η διάχυση του κινδύνου και η μείωση της εξάρτησης που συνεπάγεται ένας μεγαλύτερος αριθμός πελατών,
  • Ιδέες για νέα προϊόντα και αναδιαμόρφωση υφιστάμενων,
  • Η άμβλυνση των διακυμάνσεων της απασχόλησης της επιχείρησης και η διασφάλιση των θέσεων εργασίας,
  • Η επιμήκυνση του κύκλου ζωής προϊόντων που «γερνούν»,
  • Η διασφάλιση του ρυθμού ανάπτυξης της επιχείρησης μέσα από την διεύρυνση των πωλήσεων,
  • Η διεύρυνση της διάχυσης των εξόδων ανάπτυξης νέων προϊόντων,
  • Η βελτίωση της απόδοσης των επενδυμένων κεφαλαίων.

Οφέλη για την εθνική οικονομία
Εξυπακούεται ότι με την αύξηση της εξαγωγικής δραστηριότητας μιας επιχείρησης προκύπτουν οφέλη και για την εθνική οικονομία. Οι εξαγωγές συμβάλλουν στην αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), στην αύξηση της απασχόλησης, στην βελτίωση του ισοζυγίου πληρωμών και γενικότερα σε μεγαλύτερη ευημερία, αφού με τις εισπράξεις από εξαγωγές μπορούν να πληρωθούν οι εισαγωγές περισσότερων εισαγόμενων αγαθών και υπηρεσιών και να υπάρξει έτσι ικανοποίηση περισσότερων αναγκών και επιθυμιών των πολιτών, χωρίς δανεισμό από το εξωτερικό.

Με άλλα λόγια, από την εξαγωγική δραστηριότητα μιας επιχείρησης ωφελούνται τελικά όλοι. Η επιχείρηση, αλλά και το κράτος και η κοινωνία συνολικά.

Η οικονομική θεωρία διδάσκει ότι τα κράτη σε κάθε περίπτωση ωφελούνται από την ανταλλαγή μεταξύ τους των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγουν οι εθνικές τους οικονομίες.

Η ωφέλεια αυτή εκφράζεται από τον νόμο του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν, το εμπόριο μεταξύ κρατών επιτρέπει σε ένα κράτος να εκμεταλλεύεται τα συγκριτικά πλεονεκτήματα στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών των άλλων και αυτά να εκμεταλλεύονται τα δικά του συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Προϋπόθεση για εμπόριο, δηλαδή για ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ ενός κράτους και των υπολοίπων είναι η ύπαρξη στο κράτος αυτό παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Όσο δε πιο ανταγωνιστική είναι η παραγωγή των προϊόντων και υπηρεσιών του κράτους αυτού σε σύγκριση με εκείνη των υπολοίπων, όσο μεγαλύτερο δηλαδή είναι το συγκριτικό του πλεονέκτημά, τόσο περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες της παραγωγής των άλλων μπορεί με τα δικά του να «πληρώσει» και να απολαύσει.

Στην σημερινή οικονομική πραγματικότητα τα πράγματα είναι βέβαια ελαφρώς διαφορετικά. Οι ανταλλαγές δεν είναι απόλυτα ελεύθερες, αφού παρεμβάλλονται διάφορα δασμολογικά και μη εμπόδια. Εξ’άλλου υπάρχουν τα εθνικά νομίσματα τα οποία με τις, για οποιουσδήποτε λόγους, διακυμάνσεις των ισοτιμιών τους, επηρεάζουν σημαντικά την ανταγωνιστικότητα των οικονομιών των επί μέρους κρατών έναντι των υπολοίπων.

Τέλος, υπάρχει το πλέγμα των διεθνών εμπορικών και νομισματικών συμφωνιών και συνεργασιών που δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται το διεθνές εμπόριο και το οποίο παρέχει την δυνατότητα της απόλαυσης προϊόντων και υπηρεσιών άλλων χωρών με δανεισμό, πράγμα το οποίο, αργά ή γρήγορα, οδηγεί σε δυσχερείς καταστάσεις, όπως πολύ οδυνηρά διαπίστωσε και η χώρα μας τελευταία.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι το κράτος, δηλαδή η κοινωνία που απαρτίζει το κράτος, έχει ζωτικό συμφέρον να αναπτύξει την παραγωγή και μάλιστα την παραγωγή ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών. Και αυτό, όχι μόνο για να «πληρώσει» με δικά της προϊόντα και υπηρεσίες ή αλλιώς με δική της προστιθέμενη αξία τα προϊόντα και υπηρεσίες των άλλων κρατών που εισάγει και απολαμβάνει και να αποφύγει έτσι την δημιουργία χρέους, αλλά και γιατί η παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών ενσωματώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, εργασία, δημιουργεί δηλαδή θέσεις απασχόλησης για τα μέλη της που μπορούν και θέλουν να εργασθούν.

Η προώθηση της παραγωγής μιας συγκεκριμένης χώρας στις άλλες χώρες, όπως και η προώθηση της παραγωγής άλλων χωρών στην συγκεκριμένη χώρα, δηλαδή οι εξαγωγές και οι εισαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών σε μια συγκεκριμένη χώρα διενεργούνται από τις επιχειρήσεις.

Ο ρόλος του κράτους στο θέμα αυτό περιορίζεται κατά κύριο λόγο στην δημιουργία του κατάλληλου θεσμικού πλαισίου, σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, στα πλαίσια του οποίου δραστηριοποιούνται οι επιχειρήσεις.

Παράλληλα, λαμβάνοντας υπόψη την σημερινή διεθνή πραγματικότητα (παγκοσμιοποίηση, ανταγωνισμός), το κράτος πέρα από την θεσμική του αρμοδιότητα παρεμβαίνει υποστηρικτικά στην προσπάθεια, ειδικότερα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες στην μεγάλη τους πλειοψηφία δεν διαθέτουν τις απαραίτητες οικονομικές και οργανωτικές δυνάμεις, καθώς και την αναγκαία τεχνογνωσία για να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις των διεθνών αγορών.

Συναισθανόμενες την αναγκαιότητα της υποστήριξης κυρίως των εξαγωγών τους, σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου διαθέτουν σήμερα κάποιο σύστημα υποστηρικτικού μηχανισμού των εξαγωγών τους.

Γιάννης Παπαδημητρίου

| lookingforwards on WordPress.com

Source: | lookingforwards on WordPress.com

Από τι πάσχει η ελληνική οικονομία;

Προσωπικά, το ερώτημα αυτό με έχει προβληματίσει από την εποχή των φοιτητικών μου χρόνων και άρχισα να ψάχνω την απάντηση από τότε.

Με τα χρόνια, νομίζω ότι έχω καταλήξει σε μια απάντηση, την οποία θέλω να μοιρασθώ με τους αναγνώστες αυτού του μπλόγκ και να προκαλέσω ίσως και μια συζήτηση, εποικοδομητική, πιστεύω.

Κατέληξα, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία μας, όπως εκφράζεται από το πολιτικό μας σύστημα, για πολλούς λόγους, που δεν μπορούν να αναφερθούν και πολύ περισσότερο να αναλυθούν εδώ, δεν έχει ακόμη και σήμερα κατορθώσει να κατασταλάξει και να συμφωνήσει σε μια γραμμή, μια φιλοσοφία, ένα κοινωνικοοικονοικό μοντέλο που κρίνει σωστό και μπορεί να ακολουθήσει με συνέπεια.

Κατά την γνώμη μου, ο πυρήνας του προβλήματος βρίσκεται στην οργάνωση της οικονομίας, ειδικότερα σε ό,τι αφορά στην παραγωγή. Μην έχοντας αποφασίσει ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε προσπαθούμε να επιβιώσουμε «κατασπαραζόμενοι» για ένα κομμάτι μιας μικρής πίτας, δηλαδή του λίγου πλούτου που παράγουμε, με κερδισμένους σε αυτό τον «πόλεμο» τους ισχυρούς, τους πελάτες της πολιτικής νομενκλατούρας, τους διαπλεκόμενους, τους απατεώνες, τους καπάτσους τέλος πάντων, αντί να φροντίσουμε να μεγαλώσουμε την πίτα, ώστε να υπάρχει ευχέρεια για την ανετότερη ικανοποίηση των αναγκών όλων μας.

Η κοινωνία μας, με τις ηγεσίες της, με προεξάρχουσα φυσικά την πολιτική, δεν μπόρεσε να καταλάβει ποτέ και σήμερα φαίνεται να μην το καταλαβαίνει ακόμα, τι σημαίνει να αναπτύξουμε την παραγωγή. Είναι γνωστή η ρήση που κυκλοφορεί εντονότερα τελευταία ότι «δεν παράγουμε τίποτε ή σχεδόν τίποτε».

Το παραγωγικό μας δυναμικό, πράγματι, υπήρξε πάντα περιορισμένο και δυστυχώς με την σημερινή κρίση που δεν λέει να τελειώσει ή καλύτερα που δεν λέμε εμείς να την τελειώσουμε, βαίνει διαρκώς περιοριζόμενο, αντί να διευρύνεται.

Μόλις σήμερα που συντάσσω αυτή η ανάρτηση άκουσα για την αποχώρηση της ΙΒΜ από την Ελλάδα με προορισμό την Ρουμανία. Και ενώ σκόπευε να μετατρέψει το υποκατάστημά της στην χώρα μας σε έδρα της για όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη με 500 περίπου εργαζόμενους, τώρα από την απόφαση αυτή της αμερικανικής εταιρείας θα επωφεληθεί η Ρουμανία. Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει το γιατί;

Η κοινωνία μας δεν κατάφερε ποτέ μέχρι τώρα να ξεπεράσει το μοντέλο μιας οικονομίας που αρκείται στην διανομή ενός περιορισμένου πλούτου, μιας μικρής πίτας συγκριτικά προς το μέγεθος του πληθυσμού, μια διανομή που οι πελατειακές σχέσεις δεν επέτρεπαν πάντα να γίνεται με τον πιο δίκαιο, θεμιτό και διαφανή τρόπο.

Για μια στιγμή μάλιστα νομίσαμε ότι, με την ένταξή μας στην ΕΕ, η πίτα αυτή μεγάλωσε ξαφνικά και αρχίσαμε να κάνουμε απλόχερα παροχές, πάλι βέβαια κυρίως στους από κάθε άποψη ισχυρούς. Ξεχάσαμε όμως ότι τα χρήματα της ΕΕ ήταν από προγράμματα για συγκεκριμένους σκοπούς, κυρίως για την αναπροσαρμογή και ενίσχυση γενικότερα της παραγωγικής μηχανής της χώρας, με στόχο την γεφύρωση της διαφοράς οικονομικής ανάπτυξης με τις άλλες χώρες-εταίρους μας στην ΕΕ.

Με την ανάπτυξη του παραγωγικού δυναμικού για την δημιουργία δικού μας πλούτου ελάχιστα ασχοληθήκαμε και ας απέβλεπε η βοήθεια της ΕΕ στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και της παραγωγής. Οι βολεμένες ομάδες πληθυσμού, με τις μονοπωλιακές ρυθμίσεις που είχαν καταφέρει να εξασφαλίσουν από παλιότερα, αντιδρούσαν και το κάνουν ακόμα και τώρα, σε οποιαδήποτε αλλαγή, σε ότιδήποτε νόμιζαν ότι έθιγε τα λεγόμενα «κεκτημένα» συμφέροντά τους.

Κανείς δεν σκέφθηκε ή δεν ήθελε να σκεφθεί ότι διευρύνοντας την παραγωγική μηχανή θα δημιουργούνταν θέσεις εργασίας, δηλαδή απασχόληση και συνεπώς εισόδημα, ενώ ταυτόχρονα θα μειώνονταν η πίεση στους πολιτικούς και άλλους ισχυρούς «για μια θεσούλα στο δημόσιο».

Μόλις τώρα δυστυχώς, στην εποχή των μνημονίων που σκοπό έχουν, όπως ισχυρίζονται τουλάχιστον οι δανειστές μας, να αποκαταστήσουν την χαμένη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, άρχισαν να ακούγονται κάποιοι ψίθυροι για ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Οι μεταρρυθμίσεις και όλα τα άλλα μέτρα θα βοηθήσουν στην ανάκαμψη της οικονομίας και στην αύξηση της απασχόλησης, μέσα από την προσέλκυση επενδύσεων, την άνοδο των εξαγωγών κλπ., δραστηριότητες που συνεπάγονται ή συνδέονται άμεσα με την ανάπτυξη της παραγωγής.

Η ανάπτυξη της παραγωγής, κατά την γνώμη μου, πρέπει να συμπεριλάβει όλους τους τομείς όπου έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα, δηλαδή τουρισμό, ναυτιλία, λιμάνια, γεωργία, υπηρεσίες, φαρμακοβιομηχανία, πληροφορική κ.ά., χωρίς να παραμεληθούν βιοτεχνία και βιομηχανία, διευκολύνοντας ταυτόχρονα την αναζήτηση συνεχώς και νέων τομέων, μέσα από την προώθηση της έρευνας, βασικής και εφαρμοσμένης.

Ο λόγος είναι, ότι μια εθνική οικονομία δεν μπορεί να είναι μονομερής, να στηρίζεται δηλαδή σε μονοκουλτούρες. Πρέπει να περιλαμβάνει ένα κατά το δυνατόν ευρύτερο φάσμα παραγωγικών δραστηριοτήτων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί ποτέ να γίνει αυτάρκης σε ότιδήποτε. Και δεν χρειάζεται να γίνει. Το πιο εντονότερο εμπόριο διεξάγεται μεταξύ των πιο αναπτυγμένων οικονομικά χωρών. Η Ελλάδα, σαν μια μικρή χώρα, για να ευημερήσει είναι «καταδικασμένη» να είναι ανοιχτή στον κόσμο με την έννοια των εμπορικών και γενικότερα οικονομικών σχέσεων.

Πρέπει να μπορούμε να εισάγουμε όλα τα αγαθά και υπηρεσίες που χρειαζόμαστε ή επιθυμούμε, με την προϋπόθεση ότι θα πληρώνουμε με την εξαγωγή δικών μας προϊόντων και υπηρεσιών, με δική μας δηλαδή προστιθέμενη αξία, με δικό μας εισόδημα και όχι με δανεικά που κάποια στιγμή στο μέλλον θα πρέπει να επιστρέψουμε.

Η δόμηση μιας αποτελεσματικής εθνικής οικονομίας, η οποία δεν μπορεί παρά να στηριχθεί σε μια υγιή και ανταγωνιστική παραγωγική μηχανή είναι, σήμερα, αναγκαία περισσότερο από ποτέ, τόσο για την θεραπεία των κακών που συσσώρευσε η κρίση όσο και για την προκοπή και την επιβίωσή μας σαν έθνους.

Γιάννης Παπαδημητρίου
28-10-2015

Μεταρρυθμιστικό κίνημα τώρα

Ioannis Tsamourgelis

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 6 Αυγούστου 2015

Ο πρωθυπουργός, απαντώντας στη Βουλή στις 31/7/2015 ξεκαθάρισε ότι δεν φύγαμε από το ευρώ γιατί «δεν μπορούσαμε», αφήνοντας να υπερίπταται το ερώτημα περί του «δεν θέλαμε». Την ίδια στιγμή ισχυρή μειοψηφία περί τον κ. Λαφαζάνη ξιφουλκεί για τη βιώσιμη εναλλακτική της δραχμής, ενώ ο πρώην υπουργός κ. Βαρουφάκης εμμένει στη σοφιστική σύλληψη να ολοκληρώσουμε την αποχώρησή μας από το ευρώ ως τη μόνη δυνατότητα να επιστρέψουμε με τους δικούς μας όρους? Το χειρότερο δε όλων, έχουν αρχίσει ήδη οι ανασχέσεις μεταρρυθμίσεων. Ο αρμόδιος υπουργός αρνείται την αποκρατικοποίηση της ΑΔΜΗΕ και οι κ. Δραγασάκης και Τσίπρας απειλούν ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι αυτές της Συνόδου Κορυφής.

View original post 245 more words

“Εμπιστοσύνη”, “ίδια ευθύνη” και πραξικόπημα

Επιτέλους, αυτή συμφωνία είναι η μόνη που έχουμε και η τελευταία ευκαιρία που μας δίδεται για να μη πτωχεύσει η χώρα παραμένοντας στον ευρωπαϊκό αστερισμό.

Ioannis Tsamourgelis

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 16 Ιουλίου 2015

“H σύνοδος κορυφής για το ευρώ τονίζει την κρίσιμη ανάγκη να οικοδομηθεί εκ νέου σχέση εμπιστοσύνης με τις ελληνικές αρχές ως προαπαιτούμενο για πιθανή μελλοντική συμφωνία σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Στο πλαίσιο αυτό έχει βασική σημασία η ανάληψη ιδίας ευθύνης από τις ελληνικές αρχές, τις δε δεσμεύσεις πολιτικής πρέπει να ακολουθήσει η επιτυχής υλοποίησή τους.”

Αυτή είναι η πρώτη παράγραφος της δήλωσης της Συνόδου Κορυφής στις 12 Ιουλίου με την οποία ανοίγει ο δρόμος για διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση του νέου προγράμματος χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας. Μια πρώτη παράγραφος που αναδεικνύει και συγκροτείται από δύο έννοιες. Την “εμπιστοσύνη” και την “ανάληψη ίδιας ευθύνης”(ownership) της κυβέρνησης έναντι του προγράμματος. Με άλλα λόγια στο προαπαιτούμενο να πιστέψει η κυβέρνηση σε αυτό το πρόγραμμα και να το εφαρμόσει με τρόπο που αποκαθιστά την εμπιστοσύνη των εταίρων ότι το υλοποιεί με επάρκεια και αποτελεσματικότητα. Ωστόσο…

View original post 454 more words

Η κρίση είναι και δικό μας κατασκεύασμα

Ioannis Tsamourgelis

Διανύουμε την κρισιμότερη φάση της σύγχρονης ιστορίας μας. Η Κυριακή αποτελεί την κορύφωση. Διακυβεύεται η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, η ελεύθερη δράση των πολιτών, η πρωτοβουλία και η επιχειρηματικότητα , το άνοιγμα των αγορών, ο εκσυγχρονισμός των θεσμών της, η ενίσχυση της κοινωνίας των πολιτών έναντι της πολιτικής κοινωνίας και του κομματισμού, η προσπάθεια υπέρβασης του πελατειακού πολιτικού συστήματος και του καπιταλιστικού μορφώματος που έχει δημιουργήσει… ο ίδιος ο πολιτισμός μας.

Η κρίση και η στρεβλή διαχείρισή της, εγείρει κοινωνικό ριζοσπαστισμό που τυφλώνει. Δίνει προτεραιότητα στην αποκατάσταση των απωλειών και αδιαφορεί για την υποστήριξη των προοπτικών.

Όμως, η κρίση είναι και δικό μας κατασκεύασμα. Και εμείς πρέπει να αναλάβουμε το κόστος που μας αναλογεί για την υπέρβασή της ώστε να αποκατασταθεί το μέλλον των παιδιών μας. Και αν προσπαθήσουμε ειλικρινά, συλλογικά και με σχέδιο, και τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις θα εδραιώσουμε, και το κόστος θα ελαχιστοποιηθεί, και την ανάταξη των εισοδημάτων…

View original post 51 more words

Το ΟΧΙ και τα εναλλακτικά σενάρια της δραχμής

Μια εξαιρετική ανάλυση των εξελίξεων που μπορεί να ακολουθήσουν το δημοψήφισμα της κυβέρνησης!

Ioannis Tsamourgelis

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 29 Ιουνίου 2015

Από τη στιγμή που η χώρα θα βρεθεί εκτός προγράμματος και χωρίς τη δυνατότητα της χρηματοδότησής της για την αποπληρωμή των διεθνών υποχρεώσεων της (ΔΝΤ κλπ), η ΕΚΤ έχει καταστατική υποχρέωση να ανακόψει τη χρηματοδότηση των τραπεζών. Επιπλέον, έχει υποχρέωση να αναθεωρήσει την αξιολόγηση των ενεχύρων που έχουν καταθέσει προς αυτή οι ελληνικές τράπεζες για να δανείζονται από αυτήν. Και τα δύο αυτά κανονιστικά γεγονότα θα οδηγήσουν σε κλείσιμο τραπεζών και πάντως σε περιοριστικό έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων. Επισημαίνεται δε ότι τυχόν παραβίαση των κανονιστικών διατάξεων λειτουργίας της ΕΚΤ, επιτρέπει σε κάθε κράτος-μέλος μέτοχο της ΕΚΤ να στραφεί αστικά και ποινικά εναντίον του Διοικητή και όσων τυχόν μελών του διοικητικού συμβουλίου θα την υποστηρίξουν.

View original post 684 more words

Η ζωή μετά την πτώχευση

Ioannis Tsamourgelis

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 11 Ιουνίου 2015

Η κυβέρνηση εγκλωβισμένη από τις συνιστώσες της φαίνεται ικανή να οδηγήσει τη χώρα σε πιστωτικό γεγονός (χρεοκοπία). Αδιαφορεί για τους κανόνες των διεθνών αγορών και της ευρωπαϊκής συνύπαρξης. Μεθυσμένη με επαναστατικά όνειρα, εκτιμά ότι ήρθε η ώρα της ανατροπής του καπιταλισμού στην Ελλάδα? στην Ευρώπη? στον κόσμο. Αρνείται να εγκύψει στην οικονομική ιστορία και να εξετάσει τις επιπτώσεις στις χώρες που βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση. Η αιφνίδια ανακοπή χρηματοδότησης μιας οικονομίας που προκύπτει αμέσως μετά την εκδήλωση ενός πιστωτικού γεγονότος, είναι δεδομένο ότι συρρικνώνει τις παραγωγικές δραστηριότητες και καταβαραθρώνει το ΑΕΠ. Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι μικροοικονομικές συνθήκες και η ποιότητα της καθημερινότητας των πολιτών και των επιχειρήσεων που εν τέλει θα καθοδηγήσουν τα μακροοικονομικά αποτελέσματα.

View original post 219 more words

Το τέλος της ανευθυνότητας

Ioannis Tsamourgelis

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 28 Μαίου 2015

Αφού παίξαμε τα σενάρια των κακών ξένων που αντιστρατεύονται τα ελληνικά συμφέροντα, των ιμπεριαλιστών που θέλουν να εξαφανίσουν τον λαό ή των μετα-ναζί Γερμανών που διεκδικούν να μας κάνουν να σιωπήσουμε για να μη μας δώσουν αυτά που μας χρωστάνε… Αφού διανύσαμε την περίοδο ανευθυνότητας, όπου η κυβέρνηση επαμφοτερίζουσα, ασόβαρη και αυθαιρετούσα έναντι της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας αποδυνάμωσε στο έπακρο κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα και κάθε οικογενειακό σχεδιασμό, ήρθε η τελευταία ώρα της απόλυτης αλήθειας.

View original post 278 more words

Η κοροϊδία της εξεταστικής για το μνημόνιο με αριθμούς Πηγή:www.capital.gr

Ioannis Tsamourgelis

Δημοσιεύτηκε στο Capital στις 3 Απριλίου 2015

Η κυβέρνηση του κου Τσίπρα που υποστηρίζεται από τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αποφάσισε τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο που καλύπτει την περίοδο μετά τον Οκτώβρη του 2009. Ωστόσο, μια απλή παράθεση των αριθμών αποκαλύπτει μιαν άλλη ιστορία.

View original post 262 more words

Tag Cloud

<span>%d</span> bloggers like this: